باربند دوچرخه

دوچرخه سواری راه حل نهایی رسیدن به آرامش در خارج از خانه است چه در حال تجربه هیجان ناشی از مسابقات دوچرخه سواری کوهستان باشید، و چه برای رسیدن به آرامش در حال دوچرخه سواری با سرعت مد نظرتان در مناظر اطرافتان باشید دوچرخه سواری، نوع خاصی از رسیدن به راه هایی است بدون در نظر گرفتن این نکته که در حال دوچرخه سواری بر روی آسفالت، شن و ماسه، جاده خاکی و یا حتی مسیری که خودتان ایجاد کرده اید، هستید.
و باربند دوچرخه به مسیر انتخابی شما این همراهان دو چرخ شما را در نهایت امنیت، برایتان جا به جا می کند.
برای ما فرقی نمی کند که می خواهید دوچرخه تان را بر روی سقف اتومبیل تان یا در عقب آن، متصل شده به یدک کش خودرویتان و یا حتی درون اتومبیل حمل کنید. Thule راه حلی مناسب با اتومبیل و نیازهای شما را دارد.
به واسطه حامل های دوچرخه Thule تمام کارها نظیر بالا بردن، تنظیم کردن و محکم کردن دوچرخه به راحتی و سرعت انجام می شود ما همچنین امنیت و استقامت را در حامل های دوچرخه Thule در بالاترین سطح ممکن برایتان به ارمغان آورده ایم تأکید ما بر امنیت، از آن جا ناشی می شود که ما معتقدیم خطر زمانی باید برای شما آغاز شود که سوار بر دوچرخه تان هستید نه تا قبل از آن.
در حالی که فضای درون ماشین ها در حال کوچکتر شدن است، سفر ها و فعالیت های خارج از خانه روبه افزایش است. یک راه برای ایجاد فضای بیشتر، قرار دادن وسایل بر روی سقف خودروهاست.
این افزایش فضا، با انتخاب یک باربند مناسب آغاز می شود. یک باربند Thule ، پایه ای محکم برای هر میزان بار است، که شما به راحتی می توانید وسایل مورد نیازتان را روی آن قرار دهید.
باربند سقفی دوچرخه Thule
باربند ها بر روی پایه های محکمی تعبیه و نصب می شوند. طی دهه ها، ما به طور متوالی بر روی بهبود، آزمایش و ارتقاء محصولاتمان کار کرده ایم. این منجر به گستردگی محصولاتمان در سطح جهان شده است، اما قابل ذکر است که ایده ی پشت هر محصول تغییری نکرده است : ما هنوز معتقدیم که محصولاتمان باید به راحتی قابل استفاده باشند، عملکرد مطمئنی داشته باشند و به طور کامل در جای خود قرار گیرند.

معایب لاستیک های تیوبلس

- قیمت بیشتر در مقایسه با لاستیک های معمولی
- گاهی برای نصب آن نیاز به تلمبه است
- مراقبت و نگهداری بیشتر
برای استفاده از لاستیک های تیوبلس به نوارهای مخصوص نصب در داخل طوقه و درزگیر نیاز دارید. والف های لاستیک های تیوبلس معمولا باید از نوع پرستا باشند تا قطر کمتر آن ها به مقاومت بیشتر لاستیک کمک کند. برای نصب لاستیک در اکثر موارد به تلمبه نیاز دارید. نگهداری از لاستیک های تیوبلس نیز در مقایسه با لاستیک های معمولی و تیوپ دوچرخه دشوارتر است. هرچند ماه یک بار لازمست است تا طوقه و لاستیک کاملا تمیز شده و مجددا درزگیری شود. همچنین اگر برای رفع سوراخ های کوچک از درزگیر استفاده کردید، باید مراقب باشید تا آن قسمت از لاستیک برای دقایقی در محیط کثیف قرار نگیرد.
در نهایت این شما هستید که تشخیص می دهید چه لاستیکی برایتان مناسب است. نوع استفاده شما از دوچرخه و مسیرهای دوچرخه سواری از معیارهای مهمی هستند که در انتخاب لاستیک مناسب تاثیرگذارند.

مزایای و معایب لاستیک های تیوبلس

- عملکرد خوب در فشار پایین
- شانس کمتر پنچری
- تعمیر آن توسط دوچرخه سوار
-وزن کمتر نسبت به لاستیک های با تیوب
- مقاومت چرخشی کمتر در برخی از لاستیک های تیوبلس
در غیاب تیوب داخلی، شانس پنچری کاهش می یابد. از آنجایی که لاستیک به طوقه متصل است و برای محکم شدن آن در جای خود، از درزگیر استفاده می شود، بنابراین اگر در هنگام دوچرخه سواری در مسیرهای مختلف، متوجه وجود سوراخی در اطراف طوقه شوید، با کمک درزگیر این مشکل حل شدنی است. این ویژگی یکی از محبوب ترین قابلیت های تیوپ دوچرخه است. به علاوه، از آنجا که در لاستیک های تیوبلس جهت محافظت در برابر پنچری، از لایه های بیشتری استفاده شده است، بنابراین در فشار کم نیز عملکرد قابل قبولی دارند. ضمنا عدم وجود تیوب داخلی، باعث کاهش وزن کل لاستیک می شود.

راهنمای خرید لاستیک های تیوبلس

لاستیک های بدون تیوب
. با توجه به پیشرفت تکنولوژی در صنعت دوچرخه سازی و تیوپ دوچرخه ، می توان گفت که آینده لاستیک های دوچرخه، در دست لاستیک های بدون تیوب خواهد بود. اما دلیل این امر چیست؟ برتری این نسل جدید نسبت به نسل قبلی خود چیست؟ لاستیک های بدون تیوب چگونه هوای درون خود را حفظ کرده و چه معایب و مزایایی دارند؟ برای پاسخ به سوالات فوق و آشنایی بیشتر با لاستیک های بدون تیوب در این مقاله با ما همراه باشید
لاستیک های بدون تیوب همانطور که از نام آن ها مشخص است، به لاستیک هایی گفته می شود که برای نگه داشتن هوای درون خود به تیوب نیاز ندارند. این لاستیک ها در دو نوع تیوبلس (tubeless) و تیوبلس-ردی (tubeless-ready) ساخته و در بازار موجود هستند که تفاوت هایی باهم دارند. در ادامه به بررسی تفاوت های آنها می پردازیم.
ساختار لاستیک تیوبلس:
لاستیک های تیوبلس هم مانند لاستیک های معمولی دارای سه قسمت اصلی شامل: آج، ساختمان لاستیک و لبه لاستیک هستند. اما در این بین تفاوت هایی وجود دارد که از جمله آن ها می توان به لایه محافظ در ساختمان لاستیک های تیوبلس اشاره کرد.
لایه محافظ ممکن است در لاستیک های معمولی نیز به چشم بخورد اما وجود آن در لاستیک های تیوبلس به جهت حفظ هوای داخل لاستیک و افزایش استحکام آن ضروریست. نحوه قرارگیری لایه های محافظ در لاستیک های مختلف متفاوت بوده و بسته به کاربرد و قیمت لاستیک، متغیر است. اما لاستیک های تیوبلس از یک لایه محافظ اضافه بهره می برند. این لایه که معمولا از جنس بوتیل است به منظور حفظ هوای درون لاستیک در غیاب درزگیر استفاده می شود. لایه های به کار رفته در لاستیک های تیوبلس اغلب سخت تر و سنگین تر هستند. برای مثال در ساده ترین نوع لاستیک های تیوبلس، از یک لایه پوشش آرامید برای محافظت از بدنه اصلی لاستیک استفاده می شود، به این صورت که پوشش آرامید، لایه اصلی و حتی لبه لاستیک را در بر می گیرد. سپس از یک لایه بسیار نازک فلز انعطاف پذیر ضد آب نیز در قسمت خارجی لاستیک یعنی دقیقا در زیر آج ها استفاده می شود تا شانس پنچری به کمترین حد ممکن برسد. در مورد لایه اصلی لاستیک در قسمت قبل مفصل توضیح داده و اشاره کردیم که بدنه و ساختار اصلی لاستیک که معمولا از جنس نایلون است در تراکم های مختلف تولید می شود که واحد سنجش تراکم آن TPI یا رشته بر اینچ بوده و با توجه به کاربرد لاستیک، متغیر است.
طوقه چرخ:
یکی از اصلی ترین اجزایی که در کارآمدی هرچه بیشتر لاستیک های تیوبلس نقش به سزایی ایفا می کند، طوقه چرخ است. برای استفاده از لاستیک های تیوبلس به طوقه مخصوص نیاز دارید. به طور خلاصه طوقه های مخصوص لاستیک های تیوبلس دارای مرکز کم عمق تری هستند تا به باد شدن سریع تر لاستیک کمک کنند، همچنین لبه های لاستیک نیز تنگ تر طراحی شده است تا به خوبی در لبه های طوقه فیکس شده و مانعی برای خروج هوای لاستیک باشد.
طوقه چرخ و طریقه اتصال لاستیک به آن، تفاوت اصلی دو نسل از لاستیک های بدون تیوب است. لاستیک های بدون تیوب معمولا در دوگروه UST و Tubeless-ready طبقه بندی می شوند.
در لاستیک های UST که نسل سنتی و اولیه لاستیک های تیوبلس محسوب می شوند، در لبه لاستیک مفتولی به کار رفته که این لبه باید به خوبی درون طوقه قرار گرفته و مانع از خروج هوای داخل لاستیک شود. به علاوه در این لاستیک ها، از یک لایه پوشش اضافی از جنس بوتیل استفاده شده است تا بدون نیاز به درزگیر، لاستیک عایق بندی شود، اما استفاده از این لایه اضافی باعث افزایش وزن لاستیک شده، ضمن اینکه ضخامت لاستیک نیز افزایش یافته و موجب سفتی ساختار لاستیک می شود.
در نسل جدیدتر این لاستیک ها، یعنی لاستیک های tubeless-ready، عمدتا پس از قرار گرفتن لبه لاستیک درون طوقه، باید آن را توسط درزگیرهای مایع محکم کرد.استفاده از درزگیر، علاوه بر حفظ هوای درون لاستیک از وزن اضافه آن جلوگیری کرده و در نتیجه شما لاستیکی منعطف تر و سبک تر خواهید داشت. به همین خاطر است که این نسل از لاستیک های تیوبلس از محبوبیت بیشتری برخوردارند.

بررسی انواع تیوب ها

همانطور که در ابتدا نیز اشاره شد، در این مقاله به بررسی لاستیک های معمولی می پردازیم. بی شک یکی از اجزای مهم لاستیک های معمولی، تیوپ دوچرخه آن هاست. لازمه انتخاب یک تیوب درست برای لاستیک، شناخت کافی از تیوب ها و ویژگی های آنهاست. در ادامه به معرفی سه ویژگی مهم تیوب ها یعنی: سایز، والف و مواد سازنده آنها می پردازیم.
سایز
برای انتخاب سایز درست تیوب، باید به سایز لاستیک توجه کنید. همانطور که قبلا اشاره شد، سایز لاستیک توسط دو عدد مشخص می شوند که یکی بیانگر قطر و دیگری بیانگر عرض لاستیک است. گاهی اوقات ممکن است حروفی مانند B هم در کنار این اعداد به چشم بخورند. اگر بین این دو عدد از حرف انگلیسی X استفاده شده بود، می توان از آن چشم پوشی کرد، اما سایر حروف اهمیت دارند و در هنگام خرید تیوب، باید اندازه آن را با توجه به حرف درج شده در کنار اعداد انتخاب کنید. برای مثال تیوبی با سایز 650*23C با لاستیکی به سایز 650*23 B و یا 650B*23 سازگار نخواهد بود. از آنجا که تیوب ها حالت کشسانی دارند، با طیف گسترده ای از عرض های مختلف لاستیک ها سازگارند. برای مثال اگر لاستیک دوچرخه کوهستان شما عرضی معادل ۲.۱ اینچ دارد، تیوب هایی با عرض ۱.۹ تا ۲.۳ با آن سازگارند. از این رو، تا زمانی که قطر لاستیک و تیوب دقیقا برهم منطبق هستند و عرض تیوب هم در طیف مجاز و متناسب با آن لاستیک است، انتخاب شما درست خواهد بود.
والف
دو نوع اصلی والف وجود دارد، شریدر (Schrader) و پرستا (Presta). اکثر والف های شریدر دارای طول یکسانی هستند که برابر با ۳۲ میلیمتر است. در مقابل والف های پرستا در طیف گسترده ای از طول های مختلف در بازار موجود هستند که پرکاربردترین آن ها عبارتند از: ۳۲، ۴۲، ۴۸، ۶۰ و ۸۰ میلیمتر. برای خرید یک والف پرستای جدید، کافیست طول والف قبلی که در تیوب استفاده می کردید، اندازه گرفته و آن را با والف جدید جایگزین کنید. اگر به هر دلیلی نتوانستید طول والف قبلی را اندازه بگیرید، می توانید از والف پرستایی که طول بیشتری نسبت به والف قبلی شما دارد، استفاده کنید. این دو والف علاوه بر طول، در قطر هم متفاوتند. والف های شریدر قطورتر از نوع پرستا هستند. از این رو اگر از والف شریدر در چرخ شما استفاده می شود، نمی توانید به سادگی آن را با والف پرستا جایگزین کنید.
استفاده از والف های شریدر راحت تر است و با تلمپه های معمولی نیز سازگارند، اما قطر بیشتر در مقایسه با پرستا، از محبوبیت آن ها کاسته است. زیرا قطر بیشتر، نیازمند سوراخ بزرگتری بر روی طوقه است که از استحکام طوقه کم می کند.
مواد سازنده
اغلب تیوب ها از لاستیک بوتیل ساخته شده و ضخامت دیواره آن ها حدود ۱.۵ میلیمتر می باشد. البته تیوب های فوق نازک نیز وجود دارند که ضخامت آن ها نصف ضخامت تیوب های معمولی بوده و برای دوچرخه سوارانی که به دنبال کاهش وزن چرخ هستند، ساخته شده است. هرچند که مقاومت مطلوبی در مقابل پنچری ندارند.

موارد کلیدی در انتخاب لاستیک دوچرخه

سایز چرخ
لاستیک ها و تیوپ دوچرخه  نیز همانند چرخ ها در سایزهای مختلف ازجمله ۲۹ اینچ، ۲۷/۵ اینچ و ۲۶ اینچ ساخته می شوند. بر روی لاستیک های مخصوص دوچرخه های کوهستان عددی نظیر ۲۷.۵*۲.۰ می بینید. عدد ۲۷.۵ نشان دنده قطر خارجی لاستیک و ۲ نیز عرض لاستیک بر حسب اینچ است. علاوه بر سایز، باید به عرض چرخ نیز توجه شود. لاستیک های عریض تر، ثبات بیشتری در سرعت بالا دارند. زیرا سطح تماس وسیع تر با زمین، مقاومت غلتشی را افزایش می دهد. لاستیک هایی با عرض ۲.۲۵ تا ۲.۴ اینچی معمولا در دوچرخه های کوهستانی و نیمه کوهستانی استفاده می شوند. در دوچرخه های دانهیل از لاستیک هایی عریض تر به منظور حفظ تعادل بر روی صخره ها و پرتگاه ها استفاده می شود (لاستیک هایی با عرض بیشتر از ۲.۵ اینچ). و در مورد دوچرخه های کراس کانتری نیز استفاده از لاستیک هایی با عرض ۱.۹ تا ۲.۲۵ اینچ مرسوم است. در هنگام خرید لاستیک باید از تطابق کامل سایز چرخ و لاستیک مطمئن شوید.
لاستیک های مخصوص چرخ جلو و عقب
برخی از کارخانجات تولید دوچرخه، لاستیک های مخصوص چرخ جلو و عقب دارند. البته شایان ذکر است که این موضوع بدین معنا نیست که نمی شود از لاستیک چرخ جلو، در عقب استفاده کرد و یا برعکس. بلکه استفاده از لاستیک مخصوص در چرخ جلو، به علت طراحی خاص آج های آن، عملکرد بهتری را برای دوچرخه سوار رقم می زند. لاستیک های جلو معمولا با سطح مقطع عرضی بزرگتر، مرکز کم آج تر و کناره هایی با عاج های عمیق تر طراحی می شوند تا علاوه بر افزایش سرعت دوچرخه، به کنترل بیشتر آن در پیچ ها کمک کنند. علاوه بر این گاهی اوقات وزن لاستیک های جلو بیشتر از لاستیک های عقب است. وزن بالاتر در لاستیک های جلو در عین حال که برای دوچرخه سوار آزاردنده نیست، به وی کمک می کند تا در شرایط بحرانی، کنترل بیشتری بر دوچرخه داشته باشد.
وقتی دوچرخه سوار پدال می زند، انرژی او به چرخ عقب منتقل شده و موجب حرکت می شود. به همین خاطر است که معمولا لاستیک های چرخ عقب، باریک تر هستند. لاستیکی برای چرخ عقب مناسب است که با آج های کافی به حفظ تعادل چرخ کمک کند، اما در عین حال مانعی برای حرکت سریع و مطلوب چرخ ها نباشد و انرژی زیادی از دوچرخه سوار نگیرد. معمولا طراحی آج های چرخ عقب به گونه ایست که مکمل طرح آج های چرخ جلو باشد.
آج ها
همانطور که قبلا گفته شد، یکی دیگر از موارد مهم و تاثیر گذار در انتخاب لاستیک، طرح، عمق و چگونگی قرار گرفتن آج ها بر سطح آن است. شما باید متناسب با نیاز خود، لاستیکی با آج های مناسب انتخاب کنید تا در امنیت کامل، از دوچرخه سواری لذت ببرید. در مباحث ابتدای مقاله با انواع آج ها و کاربرد هر یک از آن ها آشنا شدیم. امیدواریم موارد ذکر شده، در انتخاب آج مناسب برای شما، مفید واقع شود.
ترکیبات به کار رفته در لاستیک
سطح لاستیک از دو قسمت تشکیل شده است، قسمت مسطح و آج ها. در واقع آج ها بر روی قسمت مسطح لاستیک قرار گرفته اند. در ساخت این سطوح ممکن است از مواد مشابه و یا متفاوت استفاده شود. آج ها معمولا از پلاستیک سخت ساخته می شوند. این ماده مقاومت لازم در مقابل ساییدگی را برای آج ها به ارمغان می آورد. معمولا در ساخت قسمت مسطح لاستیک ها، از مواد ترکیبی استفاده می شود که مستقیما بر روی طول عمر، مقاومت غلتشی، عملکرد وزن و حتی قیمت لاستیک تاثیرگذارند.